موجود و غايب از ابصار است تا وقتى كه خداوند ظهور و خروج آن بزرگوار را اراده فرمايد و بر اين اعتقاد كه عين اعتقاد شيعهء اثنا عشريّه است ، بيست نفر از اعيان علماى عامّه ، چنان‌چه در نجم ثاقب است و چهل نفر از بزرگان ايشان ، چنان‌چه در كشف الاستار استادنا المحدّث النورى - نوّر اللّه مرقده - است با شيعهء اثنا عشريّه هم داستان‌اند ، چنان‌كه در بساط دوّم اين كتاب گذشت . [ نظر ابن حزم اموى ] قسم دوّم : آن است كه حضرت عسكرى بلاعقب وفات كرده ، فرزندى از آن جناب باقى نماند ، چنان‌كه اين معتقد ابو محمد بن على بن احمد بن سعيد بن حزم اموى و تابعين او است ؛ بنابر نقل ذهبى در تاريخ الاسلام ، زيرا در آن كتاب از او نقل كرده ، گفته : حضرت عسكرى بدون عقب وفات كرد و ابن خلّكان در احوالات ابن حزم گفته : او بسيار بر علماى متقدّمين طعنه مىزد و احدى نماند كه از زبان او سالم مانده باشد . پس قلوب از او متنفّر شد و فقهاى آن زمان بر تضليل او اجماع كردند و سلاطين را از فتنهء او ترسانيدند ، تا آن‌كه او را از بلاد نفى كردند و در باديهء ليله در سال چهارصد و پنجاه و شش فوت نمود . [ ردّ ابن حزم ] علاوه‌بر آن‌چه در قسم اوّل گذشت و در قسم سوّم و چهارم خواهد آمد ، اين در ردّش كفايت مىكند كه اگر مراد ابن حزم ، عقب و خلف ظاهر و آشكار براى حضرت عسكرى در ميان خلق است كه كسى آن‌را دعوى نكرده و اگر مطلقا نفى خلف است حتّى به نحوى كه اماميّهء اثنا عشريّه و جماعتى از عامّه گويند كه از روز تولّد آن حضرت ، بناى اختفا و سترش از اجانب بود و گاه‌گاهى جز ثقات و خواص ، كسى راه به

--> ص 234 ؛ كفاية المهتدى [ گزيده ] ، ص 147 ، حديث سىام ؛ تاريخ الاسلام و وفيات المشاهير و الاعلام ، ج 19 ، ص 11 ( حوادث ص 1260 - 1251 ) .